Τσιμεντένια μανουάλια

Στις χώρες που έχουν ξεκαθαρίσει τα του παρελθόντος τους, στις χώρες όπου το παρόν κυλάει σχετικά ήσυχα, υποσχόμενο ένα εξίσου τακτοποιημένο μέλλον, δεν θα δεις αναμονές.

Αντιθέτως, στις χώρες που το παρελθόν τους τελεί διαρκώς υπό διαπραγμάτευση, στις χώρες που το παρόν τους συνταράζεται κάθε τόσο από συγκρούσεις ανεπίλυτες, με ρίζες βαθιές, τις βλέπεις να ξεφυτρώνουν κάθε τόσο, σαν σιδερένια κεριά πάνω σε τσιμεντένια μανουάλια, μια άκομψη προσευχή για το διαρκώς αβέβαιο μέλλον.

Οι γόπες και η θάλασσα

Καταφθάνει στην παραλία απογευματάκι. 
Χαιρετάει τους πάντες μεγαλόφωνα, σαν πολιτευτής. 
Φτιάχνει το φραπέ του μεθοδικά. 
Προσφέρει πάγο σε όποιον από τους πρωινούς επιθυμεί να ακολουθήσει το παράδειγμά του. 
Κατευθύνεται στην ακροθαλασσιά. 

Μας εντοπίζει. 
Δεν μας έχει ξαναδεί. 
Είναι η πρώτη μας φορά εκεί, παραδεχόμαστε. 
Επικροτεί την επιλογή μας. 
Πεντακάθαρη θάλασσα, μπορεί και η καθαρότερη στην Ελλάδα. Χαμογελάμε καλοπροαίρετα. 
Η θάλασσα είναι καθαρή, αλλά στους θάμνους, λίγα μέτρα πιο πίσω, έχει φουντώσει ένας σωρός από πλαστικές σακούλες, κουτάκια μπίρας, μπουκάλια νερού, θραύσματα φελιζόλ και πάει λέγοντας...
Κάθεται στα βοτσαλάκια και πίνει τον καφέ του καπνίζοντας. 
Κάποια στιγμή αποφασίζει να βουτήξει στην καθαρότερη θάλασσα της χώρας.
Μπαίνει με αργά, προσεκτικά βήματα και το τσιγάρο στο στόμα.
Το πετάει στα πεντακάθαρα νερά και βουτάει.
Σε λίγες μέρες θα πάει να ψηφίσει.
Η χώρα δεν έχει γλιτωμό - οι παραλίες της είναι γεμάτες σκουπίδια.

Οι ωραίοι και τα χρέη

"...Τέρμα τα βαθιά ιδεολογικά χάσματα! Τέλος οι ταξικές κόντρες! Μακριά από μας... Η εθνική συμφιλίωση επιτεύχθηκε δια νόμου. Η αλλαγή συντελέστηκε, κακήν κακώς. Προς το καλύτερο, ασφαλώς. Τα κλάψαμε τα θύματα, ας δώσουμε τώρα άφεση στους θύτες, απ’ όπου κι αν προέρχονται, κι ας πορευθούμε εν ειρήνη˙ ας κοιτάξουμε, επιτέλους, να ευημερήσουμε. Τελειώσαμε με τους βασιλιάδες, τις δικτατορίες και το αίμα. Υπάρχουν πολύ πιο δημοκρατικοί τρόποι για να χειραγωγεί κανείς. Οι εργολάβοι πίσω από τα ΜΜΕ κατέληξαν στην κοινοβουλευτική δημοκρατία κληρονομικού τύπου. Μη μου σηκώνετε τα φρύδια σας! Ξέρω τι λέω... Θέλετε να διασκεδάσετε, αγαπητέ Τιερί; Σε τρεις περιπτώσεις, από την ίδρυση του ελληνικού κράτους –που δεν απέχει δα και πολύ, ούτε δυο αιώνες-, πατέρας, γιος και εγγονός διετέλεσαν πρωθυπουργοί της χώρας και πάμε για την τρίτη! Γελάτε; Τώρα θα σας κοπεί το γέλιο! Υπήρξαν τέσσερις ακόμα περιπτώσεις, όπου πατέρας και γιος κατέλαβαν το ίδιο αξίωμα. Είδατε; Δεν γελάτε πια... Την ώρα που μιλάμε, στα έδρανα της Βουλής κάθονται κάνα δυο ακόμα τέκνα πρώην πρωθυπουργών, παρακολουθώντας ανυπόμονα τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων... Και δεν έβαλα στο λογαριασμό τον προηγούμενο πρωθυπουργό μας, που ήταν ανιψιός του Καραμανλή – θα τον έχετε ακουστά... Νεποτισμός, είπατε; Ούτε συνεννοημένοι να ’μασταν: η λέξη ανιψιός έχει την ίδια ρίζα – το λατινικό nepos... Αλλά δεν θέλω τέτοια! Τα παιδιά των πρωθυπουργών έχουν κι αυτά κάθε δικαίωμα να προσφέρουν στον τόπο! Γιατί να τους το στερήσουμε, δημοκράτες άνθρωποι;..."

Η παραπάνω σκηνή από Τα παιδιά του Κάιν (Μεταίχμιο, 2011) διαδραματίζεται το 2009 και προβλέπει εκ του ασφαλούς την πρωθυπουργία του Γιώργου Παπανδρέου. Ετούτη η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στις επερχόμενες εκλογές για την ανάδειξη νέου αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας. Σύμφωνα με δημοσιεύματα τρία μέλη της οικογένειας Μητσοτάκη φλερτάρουν με την υποψηφιότητα. Η αναδιάρθρωση του πολιτικού προσωπικού της χώρας είναι πιο επείγουσα κι από την αναδιάρθρωση του χρέους.